Τίτλος: Η Αστραφτερούλα (Εικονογραφημένο)
Διαστάσεις: 21×29
Δεμένο: Ναι
Σελίδες: 26

Ἀπόσπασμα

… …

— Καλέ κυρα-᾿Αγριελιά! ῎Αχ!, ἀφηρημάδα! Δέν σοῦ ᾿πα οὔτε καλημέρα. Ποιόν ἔχεις κρυμμένο στό φύλλωμά σου πρωί πρωί;

— Καλημέρα, ᾿Αστραφτερούλα, ἀπάντησε μέ καλοσύνη ἡ κυρα-᾿Αγριελιά, πού τή γνώριζε ἀπό παλιά. Συνέχεια →

Τίτλος: Ο Ριρής και τα Όνειρά του (Εικονογραφημένο)
Διαστάσεις: 21×29
Δεμένο: Ναι
Σελίδες: 26

Στά πόδια τοῦ βουνοῦ, ἐκεῖ πού ἀρχίζει τό μεγάλο καταπράσινο δάσος, ζοῦσε κάποτε ἕνα ὄμορφο λαγουδάκι, μέ ὄρθια αὐτιά καί μέ ἔξυπνα κόκκινα μάτια. Τ᾿ ὄνομά του ἦταν Ριρής.

῾Ο Ριρής λοιπόν, καί ὅταν μασούλαγε τό καρότο του καί ὅταν ἔτρεχε καί ὅταν ἔπαιζε μέ τίς φτέρες, ἕνα πράγμα μόνο σκεφτόταν. Νά μεγαλώσει, νά γίνει δυνατός λαγός, νά σώσει ἀπό καταστροφή ὅλη τή λαγοπολιτεία. Εἶχε διαβάσει γιά σπουδαῖα κατορθώματα, πού ἔκαναν οἱ παλιοί, κι ὅλο ὀνειρευότανε κείνη τή στιγμή πού θά γινότανε καί αὐτός τρανός καί ἔνδοξος. Συνέχεια →

Τίτλος:  Ο Σιταρομικρούλης (Εικονογραφημένο)
Διαστάσεις: 21×29
Δεμένο: Ναι

Μιά φορά καί ἕναν καιρό… στήν καρδιά ἑνός μεγάλου, καταπράσινου κάμπου βρισκόταν ἕνα χωράφι. ῾Απλωνόταν σάν σεντόνι χρυσοκεντημένο κάτω ἀπό τόν οὐρανό καί ἦταν χαρά Θεοῦ νά τό βλέπεις. ῏Ηταν τό χωράφι τοῦ καλοῦ νοικοκύρη, τοῦ μπαρμπα-Λιᾶ, πού τό φρόντιζε καί τό ἀγαποῦσε σάν τό παιδί του.

Σέ τοῦτο τό χωράφι ζοῦσε μιά χαρούμενη συντροφιά ἀπό σιταρομάνες, πού ἡ κάθε μιά εἶχε πολλά-πολλά παιδιά. ῏Ηταν τά ξακουστά σιταροσποράκια πού, σάν φοροῦσαν τίς ἴδιες φορεσιές, μοιάζανε τόσο πολύ, πιό πολύ ἀκόμα καί ἀπό ἀδέρφια. Συνέχεια →

Τίτλος: Το άσκημο σουπιάκι (Εικονογραφημένο)
Διαστάσεις: 21×29
Δεμένο: Ναι
Σελίδες: 26

…Τήν ἄλλη μέρα τό πρωί μαζεύτηκε ὅλη ἡ γειτονιά στό τρίτο βραχάκι ἀριστερά, ὅπως εἶχαν συνεννοηθεῖ. ῎Εκαναν δυό-τρεῖς γύρους, μετρήθηκαν, μή καί ξεχάσουνε κανένα παιδί, καί φλάπ βούτηξαν στά βαθιά!

Τί ὡραῖα πού ἦταν ἔτσι ὅλα μαζί! ῎Ετρεχαν, προσπερνοῦσαν τό ἕνα τό ἄλλο, ἔκαναν τόσα μεγάλα μακροβούτια πού ἦταν νά τά θαυμάζεις. Συνέχεια →

Τίτλος: Ό Πίτης ήταν Χρήσιμος (Εικονογραφημένο)
Διαστάσεις: 21×29
Δεμένο: Ναι
Σελίδες: 26

Μιά φορά ἐδῶ καί πολλούς-πολλούς καιρούς ἦταν ἕνας ψύλλος πού τόν ἔλεγαν Πίτη. ῾Ο Πίτης ζοῦσε σέ μιά ἁπλωτή αὐλή καί ἡ αὐλή αὐτή ἦταν γύρω ἀπό ἕνα ὄμορφο σπιτάκι μέ κόκκινα κεραμίδια. Καί τό σπιτάκι μέ τά κόκκινα κεραμίδια ἦταν πλάι στό μεγάλο κάμπο μέ τά καλαμπόκια, τά στάρια καί τά χαμομήλια. Συνέχεια →

Τίτλος: Tό φῶς τῆς ψυχῆς, ἡ Συνείδηση 

Διαστάσεις: 12,5 x 20
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 105

Τίτλος: Ὁ Ἅδης τῆς πλεονεξίας
Διαστάσεις: 12,5×20
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 80

῾Ο Μέγας Βασίλειος, μέ πολλή σύνεση καί σοφία, κάνει τήν ἑξῆς παρατήρηση γιά τή σκληρή καί ἀνάλγητη πλεονεξία· «῞Οσα βλέπει ὁ ὀφθαλμός, αὐτά ἐπιθυμεῖ καί ὁ πλεονέκτης. ῾Ο ῞Αδης δέν εἶπε ποτέ, ἀρκεῖ, οὔτε ὁ πλεονέκτης εἶπε ποτέ, φτάνει. ῾Η θάλασσα γνωρίζει τά ὅριά της, ἡ νύκτα δέν ξεπερνάει τά πανάρχαια ὁροθέσιά της, ἀλλά ὁ πλεονέκτης δέν λογαριάζει χρόνο, δέν μπορεῖ νά θέσει ὅρια, δέν καταλαβαίνει ὅτι ὑπάρχουν διάδοχοι καί κληρονόμοι. Μιμεῖται τή βιαιότητα τῆς φωτιᾶς, ὅλα τά διευθετεῖ γιά ὅλα ἐγείρει ἀξιώσεις, καί ὅλα, θεωρεῖ, πώς ἀνήκουν σ᾿ αὐτόν»1. 1. Πρός τούς πλουτοῦντας, ΕΠΕ 6, 304-312. Συνέχεια →

Τίτλος:  Το ψέμα καί ἡ δολιότητα
Διαστάσεις: 12,5×20
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 78

Τίτλος: Τό πάθος τῆς συκοφαντίας
Διαστάσεις: 12,5×20
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 66
Τιμή: 5,00 Ευρώ

Τίτλος: Μνησικακία και Συγχωρητικότητα
Διαστάσεις: 12,5×20
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 64

Προλογικά

Ἡ μνησικακία θεωρεῖται καί εἶναι «λέπρά της ψυχῆς». Ἀνήκει στά πάθη ἐκεῖνα πού ἀναφέρονται στήν ἐπιθετικότητα τῆς ψυχῆς καί εἶναι τέκνο τοῦ θυμοῦ καί τῆς ὀργῆς.

Ἡ ἐπιθετικότητα ὅμως τῆς μνησικακίας, στρέφεται βέβαια πρός τόν πλησίον, ἀλλά περισσότερο φθείρει καί καταστρέφει ψυχοσωματικά ἐκεῖνον πού τήν ἐγκολπώνεται καί τήν ἐνεργεῖ. Ὁ μνησίκακος ἄνθρωπος ταλαιπωρεῖται καί ζεῖ κόλαση πρίν ἀπό τήν μέλλουσα κόλαση, διότι διακατέχεται ἀπό ψυχική ἀκαταστασία καί, σάν τούς παράφρονες καί τούς μανιακούς, δέν μπορεῖ ποτέ νά χαρεῖ γαλήνη καί τήν ἐσωτερική ἡσυχία.

Ἄλλα πώς εἶναι δυνατόν νά χαρεῖ κανείς τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς, ἄν ἔχει ἐξορίσει ἀπό μέσα του τήν ἀγάπη; Διότι «ὅπως οὐκ ἔστιν ἰδεῖν ἐν βορβόρῳ ἀρώματα, οὕτως οὐδέ ἕν ψυχῇ μνησίκακου ἀγάπης εὐωδίαν». Συνέχεια →

Τίτλος: Ὁ Θυμός, ἡ ὀργή καί ἡ θεραπεία τους
Διαστάσεις: 20×12,5
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 48

Προλογικά

Κατά κοινή ὁμολογία, τίς τελευταῖες δεκαετίες ἡ ἐπιθετικότητα, ἡ βία, ἡ βάναυση συμπεριφορά, ἡ καταστροφικότατα, εἶναι φαινόμενα πού πλεονάζουν στήν κοινωνία μας, καί πού ἀπασχολοῦν καί τούς πνευματικούς ἠγέτες καί ποιμένες μας, ἀλλά καί γενικότερα τόν ἐπιστημονικό κόσμο.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, μέ τή βαθιά πείρα τους καί τή γνώση τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, θεωροῦν ὅτι ἡ βία, ἡ καταστροφικότατα, ἡ ἀχαλίνωτη συμπεριφορά, συχνά, εἶναι ἀπότοκα τῆς ὑπερηφάνειας καί κατ’ ἐπέκταση τοῦ θυμοῦ καί τῆς ὀργῆς: «Θυμοῦ εἰσι πάθη· ὀργή, πικρία, κραυγή, ὀξυχολία, θράσος, τύφος, ἀλαζονεία, καί εἴ τι ἕτερον», μᾶς λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης[1]. Δηλαδή: Ἡ ὀργή, ἡ πικρία, οἱ φωνές, τό εὐέξαπτον, τό θράσος, ὁ τύφος, ἡ ἀλαζονεία, καί πολλά ἄλλα, εἶναι πάθη πού προέρχονται ἀπό τό θυμό». Συνέχεια →

Τίτλος: Ὁ Πορισμὸς τῶν Θλίψεων
Διαστάσεις: 20×12,5
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 45

Ο ΠΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΛΙΨΕΩΝ

῾Η θλίψη ὅμως καί οἱ πειρασμοί, μᾶς κρατοῦν σέ ἐγρήγορση καί μᾶς καθιστοῦν ἄξιους τῆς βοήθειας τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ. Πολύ περισσότερο μάλιστα, ὅταν λόγω τῆς πίστης καί τῆς ἐλπίδας μας στόν Θεό, ὑπομένουμε τά πάντα, μέ πολλή καρτερία. Συνέχεια →

Τίτλος: Πάτερ ἡμῶν κατά τούς Πατέρες
Διαστάσεις: 14×21
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 121
Τιμή: 10,00 Ευρώ

Τίτλος: ὠδή στό ἐφήμερο.Ἡ Λύπη κατά τούς Πατέρες
Διαστάσεις: 14×21
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 164

Προλογικό Σημείωμα

Ἡ λύπη καί ἡ ἀθυμία εἶναι καταστάσεις πού καθημερινά ταλαιπωροῦν καί βαραίνουν τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὄντας καί αὐτοί μέτοχοι τῶν συνεπειῶν τῆς πεσμένης ἀνθρώπινης φύσης, προβληματίσθηκαν πάνω στό θέμα τῆς λύπης, τό μελέτησαν βαθιά καί μᾶς ἄφησαν μέ τό σοφό λόγο καί τή γραφίδα τους τά συμπεράσματά τους, τόσο γιά τά αἴτια καί τίς συνέπειες τῆς λύπης, ὅσο καί γιά τόν τρόπο ὑπέρβασής της. Συνέχεια →

Τίτλος: Ἡ πτώχευση τῆς ἐνδοχώρας.
Διαστάσεις: 14×21
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 216

Προλογικό Σημείωμα

Τό πλέον πολυσυζητημένο θέμα, πού, ἀπό τήν ἀρχέγονη κιόλας ἐποχή, ἀπασχόλησε τήν ἀνθρώπινη σκέψη, εἶναι αὐτό τοῦ ποικιλόμορφου κακοῦ, τό ὁποῖο εἰσχωρεῖ ἑκούσια ἤ ἀκούσια στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου καί ἐπηρεάζει ποικιλότροπα τήν πραγματικότητα καί τήν ἐξελικτική πορεία του.

Ὡς διαρκής ἀναστολέας τῆς ὄντως ζωῆς τό κακό εἶναι τό καθημερινό συναπάντημα –προβλεπόμενο ἤ ἀπροσδόκητο– τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖο λειτουργεῖ διαβρωτικά καί καταλυτικά στήν ἐναγώνια προσπάθειά του γιά ὁλοκλήρωση καί τελείωση τοῦ κατ’ εἰκόνα πλασμένου καί πρός ὁμοίωση ἐπειγομένου εἶναι του. Εἶναι ἐκεῖνο τό «κακό σπέρμα τῶν ζιζανίων», πού ἔσπειρε κακόβουλα στόν ξένο ἀγρό, «ἄνθρωπος ἐχθρός», ὑπό τό κράτος τοῦ σκότους τῆς νύκτας, τῆς ἄγνοιας καί τῆς ἁμαρτίας. Συνέχεια →

Πέμπτη ἑβδομάς τῶν Νηστειῶν εἶναι τό λειτουργικό ἀποκορύφωμα τῆς Τεσσαρακοστῆς. Οἱ ἀκολουθίες εἶναι μακρότερες καί ἐκλεκτότερες. Στή συνήθη ἀκολουθία τῶν λοιπῶν ἑβδομάδων θά προστεθοῦν δύο νέες ἐκτενεῖς ἀκολουθίες·τήν Πέμπτη ὁ Μέγας Κανών καί τό Σάββατο ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος. Κανονικά τό ἀποκορύφωμα αὐτό θά ἔπρεπε νά ἀναζητηθῇ στήν ἑπομένη, στήν ἕκτη ἑβδομάδα τῶν Νηστειῶν, πού εἶναι καί ἡ τελευταία τῆς περιόδου αὐτῆς. Ἀλλά ὅλα στή λατρεία μας ἔχουν τακτοποιηθῆ ἀπό τούς Πατέρας μέ πολλή μελέτη καί περίσκεψι. Μέ «διάκρισι», κατά τήν ἐκκλησιαστική ἔκφρασι.

Μετά ἀπό τήν τελευταία ἑβδομάδα ἀκολουθεῖ ἡ Μεγάλη Ἑβδομάς, μέ πυκνές καί μακρές ἀκολουθίες, ἀνάλογες πρός τά μεγάλα ἑορτολογικά της θέματα. Μεταξύ αὐτῆς καί τοῦ ἀποκορυφώματος τῆς Τεσσαρακοστῆς ἔπρεπε νά μεσολαβήσῃ μία περίοδος σχετικῆς ἀναπαύσεως, μία μικρά ἀνάπαυλα. Τό τόσο λοιπόν ἀνθρωπίνως ἀναγκαῖο μεσοδιάστημα εἶναι ἡ τελευταία ἑβδομάς καί τήν ἔξαρσι τοῦ τέλους βαστάζει ἡ προτελευταία. Τίς δύο θαυμαστές ἀκολουθίες τῆς πέμπτης ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν, τόν Μέγα Κανόνα καί τόν Ἀκάθιστο ὕμνο, θά σταθοῦμε καί θά τίς ἐξετάσουμε. Συνέχεια →

      Ἀπό τήν β΄ ᾠδή 

Κατέχρωσα τῆς πρίν εἰκόνος τό κάλλος, Σῶτερ, τοῖς πάθεσιν·

ἀλλ᾽ ὥς ποτε τήν δραχμή ἀναζητήσας εὑρέ.

 Μόλυνα τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ τό κάλλος, Σωτήρα, μέ τά πάθη

μου. Ἀλλ᾽ ὅπως κάποτε τή χαμένη δραχμή ψάξε νά μέ ἀνεύρεις.

                                             *

Ἡμάρτηκα, ὥσπερ ἡ Πόρνη βοῶ σοι μόνος ἡμάρτηκά σοι

ὡς μύρον δέχου, Σωτήρ, κἀμοῦ τά δάκρυα.

Ὅπως ἡ Πόρνη φωνάζω δυνατά: Ἁμάρτησα! Ἔχω

ἁμαρτήσει σέ Σένα μοναχός μου. Ὅπως ἀπό κείνη τό μύρο,

Σωτήρα μου, δέξου κι ἀπό μένα τά δάκρυα.

                                             *

Ὀλίσθησα ὡς ὁ Δαυίδ ἀκολάστως, καί βεβορβόρωμαι·

ἀλλ᾽ ἀποπλύναις κἀμέ, Σωτήρ, τοῖς δάκρυσι.

 Γλίστρησα στήν ἀκολασία ὅπως ὁ Δαβίδ καί κυλίστηκα μέσα στό

βοῦρκο! Εἴθε κι ἐμένα ν᾽ ἀποπλύνεις, Σωτήρα, μέ τά δάκρυα.

                                            *

Ἱλάσθητι, ὡς ὁ Τελώνης βοῶ σοι, Σῶτερ, ἱλάσθητί μοι·

οὐδείς γάρ τῶν ἐξ Ἀδάμ ὡς ἐγώ ἥμαρτέ σοι.

Ὅπως ὁ Τελώνης φωνάζω δυνατά: Σπλαχνίσου· Σωτήρα

μου, σπλαχνίσου με. Γιατί κανένας ἀπ᾽ τούς ἀπογόνους

τοῦ Ἀδάμ, ὅπως ἐγώ σέ Σένα, δέν ἁμάρτησε. 

                                         *

Οὐ δάκρυα, οὐδέ μετάνοιαν ἔχω, οὐδέ κατάνυξιν·

αὐτός μοι ταῦτα, Σωτήρ, ὡς Θεός δώρησαι.

 Οὔτε δάκρυα, οὔτε μετάνοια, οὔτε κατάνυξη ἔχω!

Σύ, Σωτήρα μου, ὡς Θεός, Χάρισέ μού τα.

                                       *

Τήν θύραν σου μή ἀποκλείσῃς μοι τότε, Κύριε, Κύριε·

ἀλλ᾽ ἄνοιξόν μοι αὐτήν μετανοοῦντί σοι.

Κύριε! Μή μοῦ κλείσεις τότε, τή θύρα τοῦ νυμφώνα Σου.

Ἀλλ᾽ ἄνοιξέ μού την, βλέποντας τή μετάνοιά μου.

                                      *

Φιλάνθρωπε, ὁ πάντας θέλων σωθῆναι, σύ ἀνακάλεσαί με

καί δέξαι ὡς ἀγαθός μετανοοῦντά με

Φιλάνθρωπε, πού θέλεις ὅλοι νά σωθοῦν,

Σέ παρακαλῶ νά μέ ξαναφέρεις κοντά Σου

καί νά δεχτεῖς σάν ἀγαθός τή μετάνοιά μου.

                                      *

Ἐνώτισαι τούς στεναγμούς τῆς ψυχῆς μου,

καί τῶν ἐμῶν ὀφθαλμῶν προσδέχου

 τούς σταλαγμούς, Σωτήρ, καί σῶσόν με.     

Ἄκουσε μέ προσοχή τούς στεναγμούς τῆς ψυχῆς μου

καί κάνε δεχτά τά δάκρυα, πού στάζουν ἀπ᾽ τά μάτια μου.

 Κι ἔτσι, Σωτήρα, σῶσε με. Συνέχεια →

Τίτλος: Η Θεοποιός προσευχή κατά τους Πατέρες (Εικονογραφημένο)
Διαστάσεις: 17×24
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 174

῾Η προσευχή μοιάζει μέ τό κλειδί πού ἀνοίγει τήν πόρτα τῆς ψυχῆς μας, γιά νά μπεῖ σ᾿ αὐτήν ὁ Θεός, μᾶς λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.

῾Η προσευχή εἶναι μιά σχέση προσωπική μέ τόν Θεό. Μιά σχέση, στήν ὁποία ξαναβρίσκουμε τόν χαμένο ἑαυτό μας, τό πρόσωπό μας. ῾Ο σκοπός τῆς προσευχῆς εἶναι αὐτός ἀκριβῶς· Νά ξαναγυρίσουμε στήν ἱερά εἰκόνα πού βρίσκεται μέσα μας.

«Γίνε ὅ, τι εἶσαι. ᾿Ανακάλυψε μέ τή σιωπή τῆς προσευχῆς Αὐτόν πού εἶναι ἤδη δικός σου. ῎Ακουσε Αὐτόν πού δέν παύει νά μιλάει μέσα σου», μᾶς λέει σύγχρονος θεολόγος. Πραγματικά, ἀληθινή ἐσωτερική προσευχή σημαίνει νά σταματᾶμε νά μιλᾶμε ἐμεῖς καί νά ἀφουγκραζόμαστε στήν καρδιά μας τήν χωρίς λόγια φωνή τοῦ Θεοῦ.

῾Ο ἄνθρωπος δημιουργήθηκε γιά νά προσεύχεται, γι᾿ αὐτό δέν πρέπει νά περιμένει κάποια ἀσυνήθιστη παράδοξη θεία ἔμπνευση γιά νά προσευχηθεῖ. Νά φροντίζει μόνο νά δημιουργεῖ τίς κατάλληλες προυποθέσεις γιά νά ἀναχθεῖ ἡ ψυχή του σ᾿ αὐτή τήν «ἀπαρενόχλητον τῆς διανοίας κατάστασιν, τὸν ἐγκάρδιον οὐρανόν», πού εἶναι ἡ Θεία Παρουσία. Συνέχεια →

Τίτλος: Προσδοκῶ ἀνάσταση  νεκρῶν
Διαστάσεις: 14×21
Δεμένο: Όχι
Σελίδες: 128

ΠΡΟΛΟΓΙΚA

῾Ο θάνατος εἶναι τό πλέον βέβαιο γεγονός πού καθένας γνωρίζει πώς ἀργά ἤ γρήγορα θά ἐπέλθει καί στόν ἴδιο. ᾿Εν τούτοις τό τέλος αὐτῆς τῆς ζωῆς παραμένει γιά τούς περισσότερους ἀνθρώπους ἀπόλυτα ἀνεπιθύμητο κι ἐπίμονα ἀπωθημένο.

Κι αὐτό, γιατί ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει θρέψει, κατά τή διάρκεια τῆς ἐπί γῆς βιοτῆς του, τήν προσδοκία τοῦ «ἐπέκεινα» καί δέν βασίζεται πάνω στό ἀγκωνάρι τῆς «ἐν Χριστῷ» ἐλπίδας. Αἰφνιδιάζεται ὁ ἀπόγονος τοῦ ᾿Αδάμ ἀπό τό φαινόμενο τοῦ θανάτου, ἐπειδή ἀσφαλῶς εἶναι πλασμένος γιά νά ζήσει αἰώνια. Καί καθώς βλέπει τό σῶμα κάποιου ἀγαπημένου του νά κοίτεται χωρίς πνοή, τότε σαβανώνει μαζί μ᾿ αὐτό καί τή δική του ἐλπίδα. Συνέχεια →