Νοέμβριος 2019
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
« Μαρ    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Ο Φοβος

 

 

 

Τό Νέο βιβλίο μας

 

 

 

Τό βιβλίο αὐτό γράφτηκε μετά ἀπό παράκληση πολλῶν χριστιανῶν οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦσαν νά ἐνημερωθοῦν ὑπεύθυνα ἀπό τή σκέψη καί τή γραφίδα τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκλησίας μας, σχετικά μέ τήν προέλευση καί τήν ἐπιρροή πού ἀσκεῖ στήν πνευματική ζωή τῶν πιστῶν, ὁ φόβος, αὐτό τό φορτικό καί ἀνεπιθύμητο γιά κάθε ἄνθρωπο συναίσθημα.

Οἱ ἐκδόσεις μας ἀνταποκρινόμενες στό αἴτημα αὐτό, μέ τήν παροῦσα μελέτη, ἐρευνοῦν τήν προέλευση καί τήν παθολογία ἤ καί τή χρησιμότητα τοῦ φόβου κάτω ἀπό τό φῶς τῆς ἁγιοπνευματικῆς σκέψης καί ἀντιμετώπισης.

Ἕνα βιβλίο πού φωτίζει χριστοκεντρικά ὅλες τίς πλευρές τοῦ θέματος καί βοηθάει στή σωστή τοποθέτηση τῶν βιωμάτων τοῦ πιστοῦ λειτουργώντας, ὡς λαμπτήρας καί ὁδηγός στά ἄγνωστα καί ἐσώτερα σημεῖα τῆς ὕπαρξης τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου.

 

” …Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ χαρακτηρίζει τόν ἄνθρωπο πού ζεῖ τήν «ἐν Χριστῷ» ζωή καί ἐργάζεται γιά νά μήν τή στερηθεῖ, διότι διατηρεῖ πάντα στή μνήμη του τό ρῆμα τοῦ Κυρίου πού λέει: «Νά φοβηθεῖτε τόν Θεό, πού μετά τόν θάνατό σας ἔχει τήν ἐξουσία νά σᾶς ρίξει στό αἰώνιο πῦρ τῆς κολάσεως. Ναί, σᾶς λέω, αὐτόν πρέπει νά φοβηθεῖτε».

Ὁ φόβος ὡς δύναμη αὐτοσυντήρησης καί ὡς ἀπειλή ἀπώλειας τῆς Θεοκοινωνίας εἶναι «κατά φύσιν» καί συνιστᾶ ἀρετή, ἡ ὁποία, ὅπως προείπαμε, χαρακτήριζε τόν Πρωτόπλαστο πρίν ἀπό τήν πτώση. Αὐτό τό εἶδος φόβου δόθηκε στόν Ἀδάμ γιά νά τόν συγκρατήσει ἀπό ἐνδεχόμενη πτώση του στήν ἁμαρτία καί νά ζωογονεῖ τήν ἀκατάπαυστη αὔξηση τῆς σχέσης του μέ τόν Θεό.
Ὁ φόβος ὡς ἀπειλή τῆς ἀπώλειας τοῦ κόσμου, τῆς ἐμπαθοῦς ζωῆς, τῆς ἡδονῆς, τῶν ἀπολαύσεων εἶναι «παρά φύσιν». Ἀντί, δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος νά φοβᾶται νά μήν μείνει «ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ», φοβᾶται τήν ἀπώλεια τῶν αἰσθητῶν καί τῶν ἀπολαύσεων πού καρπώνεται ἀπό αὐτά. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ὁ φόβος καί, ἰδιαίτερα, ὁ φόβος πού γεννιέται ἀπό τή συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητας καί, συνεπῶς, ἡ ἀπειλή τῆς τιμωρίας καί τοῦ θανάτου θεωρεῖται ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς «παρά φύσιν» κατάσταση καί ὡς πάθος. Ἀλλά καί αὐτός ὁ φόβος μπορεῖ νά ἀξιοποιηθεῖ ἀπό τούς ἀγωνιστές τῆς ἀρετῆς καί νά λειτουργήσει εὐεργετικά γιά τήν ψυχή τῶν μετανοούντων.
Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ὁ φόβος τῆς ἀπώλειας τῶν αἰσθητῶν εἶναι ἀλληλοεξαρτώμενες καταστάσεις. Ὅποιος, μέ ἄλλα λόγια, φοβᾶται κάποιο πράγμα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, φανερώνει ὅτι δέν φοβᾶται τόν Θεό, δέν ὑπολογίζει, δηλαδή, τήν ἀγάπη Του καί δέν στηρίζεται στήν Πρόνοιά Του καί ἀντίστροφα. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέει χαρακτηριστικά: «Ἐκεῖνος πού ἔγινε δοῦλος τοῦ Κυρίου, θά φοβηθεῖ μόνο τόν δικό του Δεσπότη. Καί ἐκεῖνος πού δέν φοβᾶται ἀκόμη Αὐτόν, φοβᾶται πολλές φορές τήν σκιά του». Θεωρεῖ, μάλιστα, ὁ Ἅγιος ὅτι ὁ φόβος καί ἡ δειλία φανερώνουν τήν νόσο καί τήν ἀκαρπία τῆς ψυχῆς, καί λέει: «Δέν ἐνισχύει τούς δαίμονες ἐναντίον μας τό σκοτάδι καί ἡ ἐρημιά τῶν τόπων, ἀλλά ἡ ἀκαρπία τῆς ψυχῆς μας»· καί, «ποτέ… δέν μπορεῖς διά μιᾶς νά νικήσεις τή δειλία. Ὅταν ἔχουμε πολύ πένθος, θά ὑποχωρήσει πιό γρήγορα· ὅταν ὅμως αὐτό μᾶς λείπει, θά παραμένουμε συνεχῶς δειλοί».

Τόν φόβο αὐτόν οἱ ἅγιοι Πατέρες δέν τόν θεωροῦν ἐμπαθές καί ἐπιζήμιο αἴσθημα. Ἀντίθετα, τόν ἐμπνέουν στούς πιστούς, χαρακτηρίζοντάς τον ὡς ἐνδεικτικό τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Θεό καί ὡς λαμπρό φῶς στήν ψυχή, πού διώχνει ἀπό μέσα της τό σκοτάδι καί τήν καθαρίζει ἀπό καθετί πονηρό, κάνοντάς την ἱκανή νά ἐκφράζει λόγους σοφίας καί γνώσεως.
Στήν περίπτωση αὐτή ὁ φόβος εἶναι, κατά κάποιο τρόπο, συνώνυμο τῆς ἀγάπης, ἀφοῦ ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό πηγάζει, πρός τήν Ἀγάπη Ἐκείνου ἀποβλέπει καί ἀγάπη πρός τούς πάντας καί τά πάντα καρποφορεῖ. «Τό καμίνι δοκιμάζει τό ἀσήμι καί τό χρυσάφι», λέει ὁ ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος, «καί ὁ φόβος τοῦ Κυρίου τούς διαλογισμούς αὐτῶν πού Τόν ἀγαποῦν. ῞Οπως ὁ τεχνίτης πού κάθεται κοντά στό ἀμόνι σφυρηλατεῖ καί καθαρίζει τά χρήσιμα σκεύη, ἔτσι καί ὁ φόβος Θεοῦ καθαρίζει τήν καρδιά ἀπό κάθε πονηρό λογισμό καί θύμηση καί τήν κάνει νά ἐκφέρει λόγια γνώσεως καί σοφίας»….”