Αγιος Γώργιος, ο μεγαλομάρτυς
Οὗτος ὁ ἔνδοξος καὶ θαυμαστὸς καὶ μέγας Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Γεώργιος, ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σϞς΄ [296], καταγόμενος ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Καππαδοκῶν, ἐκ γένους λαμπροῦ καὶ ἐπιφανοῦς. Ὁ ὁποῖος, πρότερον μὲν ἔλαμψεν εἰς τὴν τάξιν τῶν τριβούνων, ὕστερον δὲ ὅταν ἔμελλε νὰ μαρτυρήσῃ, ἦτον κόμης κατὰ τὸ ἀξίωμα (ἤτοι ἔπαρχος, ἢ ἡγεμών, ἢ καὶ στρατηλάτης). Ὅταν δὲ ὁ ἀσεβὴς Διοκλητιανὸς ἐκίνησε διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν, καὶ προσταγὴν βασιλικὴν ἐξέδωκεν, ὅτι ὅσοι μὲν Χριστιανοὶ ἀρνοῦνται τὸν Χριστόν, αὐτοὶ νὰ ἀξιώνονται τιμῶν βασιλικῶν, ὅσοι δὲ δὲν πείθονται νὰ τὸν ἀρνηθοῦν, αὐτοὶ νὰ λαμβάνουν ζημίαν τὸν θάνατον. Ὅταν λέγω ταύτην τὴν ἄθεον προσταγὴν ὁ βασιλεὺς ἔγραψε, τότε ὁ μέγας Γεώργιος παρὼν εὑρεθείς, ἀνεκήρυξε τὸν ἑαυτόν του Χριστιανόν, καὶ τὴν τῶν εἰδώλων πλάνην ἤλεγξε καὶ ἀσθένειαν, περιγελῶν ἐκείνους ὁποῦ πιστεύουσιν εἰς αὐτά. Ἐπειδὴ δέ, οὔτε εἰς τὰς κολακείας καὶ τὰς πολλὰς ὑποσχέσεις τοῦ τυράννου ἐπείσθη ὁ Ἅγιος, οὔτε εἰς τὰς φοβέρας καὶ ἀπειλάς του, ἀλλὰ ὅλα τὰ ἐκαταφρόνησε, τούτου χάριν, πρῶτον μὲν ἐκτύπησαν αὐτὸν εἰς τὴν κοιλίαν μὲ τὸ κοντάρι. Τὸ δὲ κοντάρι, ἐκτύπησε μὲν εἰς τὴν σάρκα τοῦ Ἁγίου τόσον, ὁποῦ ἔτρεξεν ἐκεῖθεν αἷμα πολύ, ἡ δὲ μύτη τοῦ κονταρίου ἐγύρισεν ὀπίσω, ὅθεν καὶ ἐφυλάχθη ὁ Ἅγιος ἀβλαβής. Ἔπειτα ἔδεσαν αὐτὸν εἰς ἕνα τροχόν, ὁ ὁποῖος εἶχε τριγύρω ἐμπηγμένα σίδηρα κοπτερά, ἔπειτα ἄφησαν τὸν τροχὸν νὰ κυλίσῃ εἰς ἕνα κατηφορικὸν τόπον: τούτου χάριν τὸ σῶμα τοῦ Μάρτυρος κατεκόπη εἰς πολλὰ κομμάτια, κατεστάθη ὅμως πάλιν ὑγιὲς μὲ ἐπιστασίαν θείου Ἀγγέλου.
Ὅθεν ἐπαραστάθη ὁ Ἅγιος εἰς τὸν Διοκλητιανὸν καὶ συγκάθεδρόν του Μαγνέντιον, οἱ ὁποῖοι ἔτυχε τότε νὰ θυσιάζουν εἰς τὰ εἴδωλα, καὶ ἐπειδὴ ἐφάνη σῷος καὶ ἀβλαβὴς ἀπὸ τοιαύτην φοβερὰν βάσανον, διὰ τοῦτο πολλοὺς Ἕλληνας ἐτράβηξεν εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, οἵτινες κατὰ προσταγὴν τοῦ βασιλέως εὐθὺς ἀπεκεφαλίσθησαν. Τότε καὶ ἡ βασίλισσα Ἀλεξάνδρα ἐπρόστρεξεν εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἔμπροσθεν τοῦ ἀνδρός της Διοκλητιανοῦ, ὡμολόγησε τὸν Χριστὸν Θεὸν ἀληθινόν (2). Ἐπίστευσαν δὲ καὶ ἄλλοι πολλοὶ εἰς τὸν Χριστόν, μὲ τὸ νὰ εἶδον τὸν Ἅγιον νὰ βαλθῇ μὲν εἰς τὸν λάκκον τοῦ ἀσβέστου, νὰ μείνῃ δὲ ἀπὸ αὐτὸν ἀβλαβής. Μετὰ ταῦτα ἐκάρφωσαν εἰς τοὺς πόδας τοῦ Ἁγίου ὑποδήματα σιδηρᾶ, καὶ τὸν ἀνάγκαζον διὰ νὰ τρέχῃ. Εἶτα ἔδειραν αὐτὸν ἄσπλαγχνα μὲ ξηρὰ νεῦρα βοδίων. Ὁ δὲ Μαγνέντιος ἐζήτησε νὰ κάμῃ σημεῖον ὁ Ἅγιος, καὶ νὰ ἀναστήσῃ ἕνα νεκρόν, ὁ ὁποῖος πρὸ πολλῶν χρόνων ἀπέθανε καὶ ἐνταφιάσθη εἰς ἕνα τάφον, εὑρισκόμενον ἐκεῖ ἔμπροσθέν του. Ὅθεν ἐπροσευχήθη ὁ Ἅγιος ἐπάνω εἰς τὴν πλάκα τοῦ τάφου του. Καί, ὢ τοῦ θαύματος! ἀνέστη ὁ νεκρός, ὅστις προσκυνήσας τὸν Ἅγιον, ἐδόξασε τὴν θεότητα καὶ δύναμιν τοῦ Χριστοῦ. Ἐρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ βασιλεύς, ποῖος εἶναι, καὶ πότε ἀπέθανεν. Ὁ δὲ νεκρὸς ἀπεκρίθη, ὅτι εἶναι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ὁποῦ ἔζουν πρὸ τοῦ νὰ ἔλθῃ ὁ Χριστός, ἤτοι πρὸ τριακοσίων χρόνων καὶ ἐπέκεινα, καὶ ὅτι διὰ τὴν πλάνην ὁποῦ εἶχεν εἰς τὰ εἴδωλα, κατεκαίετο εἰς τὸ πῦρ τόσους χρόνους.
Τοῦτο δὲ τὸ θαῦμα βλέποντες πολλοὶ Ἕλληνες, ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστόν, καὶ μὲ μίαν φωνὴν ἐδόξαζον τὸν Θεόν. Μαζὶ δὲ μὲ αὐτοὺς ἦτον καὶ ὁ γεωργὸς Γλυκέριος, τοῦ ὁποίου τὸ νεκρὸν βόδι ἀνάστησεν ὁ Ἅγιος, ὁ ὁποῖος ἐπειδὴ ἐστερεώθη εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸ τοιοῦτον θαῦμα, κατεκόπη μὲ τὰ σπαθία ὑπὸ τῶν ἀπίστων, καὶ ἔλαβεν ὁ ἀοίδιμος τοῦ μαρτυρίου τὸν στέφανον. Κοντὰ δὲ εἰς τοὺς εἰρημένους, καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστόν, ὅταν εἶδον, πῶς ὁ Ἅγιος ἐμβαίνωντας μέσα εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων, ἐπρόσταξεν ἕνα εἴδωλον νὰ εἰπῇ, ἐὰν ὁ Χριστὸς ᾖναι Θεός, καὶ ἐὰν πρέπῃ νὰ προσκυνοῦμεν αὐτόν. Τότε γὰρ ὁ δαίμων, ὁποῦ ἐκατοίκει μέσα εἰς τὸ εἴδωλον, θρηνῶντας καὶ βιαζόμενος ἀπεκρίθη, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι μόνος Θεός. Ὅθεν διὰ τὸν λόγον τοῦτον ἐταράχθησαν ὅλα τὰ εἴδωλα, καὶ ἔπεσον εἰς τὴν γῆν καὶ ἐσυντρίφθησαν. Οἱ δὲ λατρευταὶ τῶν δαιμόνων, μὴ ἠμποροῦντες πλέον νὰ ὑποφέρουν, ἐπίασαν τὸν Ἅγιον καὶ ἔφερον αὐτὸν εἰς τὸν βασιλέα, ζητοῦντες ὀγλίγωρα νὰ δώσῃ τὴν κατ’ αὐτοῦ ἀπόφασιν. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐπρόσταξε νὰ ἀποκεφαλισθῇ ὁ Ἅγιος, ὁμοῦ καὶ ἡ βασίλισσα Ἀλεξάνδρα. Καὶ ὁ μὲν Ἅγιος ἀπεκεφαλίσθη, ἡ δὲ Ἁγία Ἀλεξάνδρα προσευχηθεῖσα εἰς τὴν φυλακήν, παρέδωκε τὴν ψυχήν της εἰς χεῖρας Θεοῦ.
