Απρίλιος 2024
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Πρός τήν Διακόνισσα Χαλκιδία

ωβωβd-1Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Εὔχομαι ὁ Θεός νά σοῦ ἀνταποδώσει, καί ἐδῶ καί στή μέλλουσα ζωή, τό σεβασμό, τήν ἐκτίμηση καί τήν γνήσια ἀγάπη πού τρέφεις πρός τό πρόσωπό μου. Γνωρίζω καλά, –ὄχι μόνο τώρα, ἀλλά καί ἀπό πρίν καί ἀπό τήν ἀρχή– τήν συμπεριφορά σου πρός ἐμένα.

Γι’ αὐτό, ἄν καί βρίσκομαι τόσο μακριά καί ἐμποδίζομαι ἀπό τό μέγεθος τῆς ἀποστάσεως πού μᾶς χωρίζει –καί ἐδῶ περνάω τόσο στενόχωρα, ἐξαιτίας τῆς ἐρημιᾶς τοῦ τόπου καί τῶν συχνῶν ληστρικῶν ἐπιθέσεων καί δέν ἔχω ἕνα γιατρό νά μέ βοηθήσει– ἐντούτοις ποτέ δέν σᾶς ξεχνῶ. Θυμᾶμαι πάντα ἐσένα καί τήν οἰκογένειά σου καί διατηρῶ ἀμείωτη τήν ἀρχική ἀγάπη μου πρός τά πρόσωπά σας, χωρίς νά ἐμποδίζομαι ἀπό τήν ἀπόσταση πού μᾶς χωρίζει ἤ ἀπό τό χρόνο πού μεσολάβησε ἀπό τήν τελευταία μας συνάντηση. Γιατί αὐτή εἶναι ἡ φύση τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης.

Σέ παρακαλῶ, λοιπόν, μέ τή σύνεση καί τήν ἀγάπη πού σέ διακρίνει, νά ὑπομείνεις μέ γενναιότητα καί αὐτά πού τώρα σοῦ συμβαίνουν. Γιατί γνωρίζεις ὅτι ἀπό τήν πρώτη ἡλικία σου ἔχεις περάσει πάρα πολλές δοκιμασίες καί θλίψεις. Αὐτή λοιπόν ἡ ἐμπειρία σου θά σέ βοηθήσει καί τώρα νά ἀντιμετωπίσεις πιό εὔκολα τά καινούργια βάσανα, μέ τήν ὑπομονή καί τήν καρτερία πού ἔχεις μέχρι τώρα ἐπιδείξει, ἐξαιτίας τῆς ὁποίας ἔχεις ἀσφαλῶς ἐξασφαλίσει λαμπρά στεφάνια γιά τήν αἰωνιότητα.

Καί ἄν ὁ ἀγώνας αὐτός εἶναι μεγαλύτερος ἀπό τούς προηγούμενους, ἀσφαλῶς καί τό στεφάνι θά εἶναι λαμπρότερο. Ἄς μή σέ τρομάζει, λοιπόν, κανένα ἀπό τά ἐπερχόμενα δεινά, ἀλλά ὅσο καί ἄν αὐξάνονται τά κύματα καί ἡ θαλασσοταραχή γίνεται μεγαλύτερη, τόσο μεγαλύτερο θά εἶναι τό κέρδος καί τόσο λαμπρότερα τά βραβεῖα τῶν Θείων δωρεῶν. Γιατί, καθώς λέει καί ὁ Ἀπόστολος, “τά παθήματα αὐτῆς τῆς ζωῆς δέν εἶναι ἰσάξια μέ τή δόξα πού πρόκειται νά ἀποκαλυφθεῖ γιά νά δοθεῖ σέ μᾶς1. Γιατί τά παρόντα, τόσο τά εὐχάριστα ὅσο καί τά δυσάρεστα, εἶναι δρόμος. Καί τά καλά καί τά κακά παρέρχονται καί τίποτα ἀπ’ αὐτά δέν μένει σταθερό καί μόνιμο, ἀλλά ὅλα μιμοῦνται τή φύση καί φεύγουν ὅπως καί οἱ ἐποχές.

Οἱ διαβάτες καί οἱ ὁδοιπόροι, εἴτε βαδίζουν μέσα ἀπό λιβάδια, εἴτε περνοῦν ἀτέλειωτα, ξερά, φαράγγια, δέν χαίρονται ἰδιαίτερα καί οὔτε λυποῦνται ἤ ἀδημονοῦν –ἀφοῦ εἶναι ὁδίτες καί ὄχι πολίτες– ἀλλά ὅλα τά προσπερνοῦν μέ βιάση, ὥστε νά φθάσουν τό γρηγορότερο στήν πατρίδα τους. Ἔτσι, σέ παρακαλῶ νά κάνεις καί ἐσύ. Νά μήν ἐντυπωσιάζεσαι ὑπερβολικά ἀπό τά εὐχάριστα αὐτῆς ἐδῶ τῆς ζωῆς, οὔτε νά καταποντίζεσαι ἀπό τίς θλίψεις καί τά βάσανα. Μοναδικό σκοπό σου νά ἔχεις τό πῶς θά φθάσεις στήν οὐράνια πατρίδα μας μέ «πολλή παρρησία». Γιατί αὐτό εἶναι τό μόνιμο, τό σταθερό καί τό αἰώνιο ἀγαθό. Ὅλα τά τά ἄλλα εἶναι ἐφήμερα καί μοιάζουν μέ καπνό, μέ ἄνθος χορταριοῦ καί μ’ ὅ,τι πιό εὐτελές καί μηδαμινό ὑπάρχει σ’ αὐτόν τόν κόσμο.

(Ρωμ. 8, 18)

 

Ἀπό τό βιβλίο:

“Ο Πορισμός τῶν θλίψεων”

Ἐκδόσεις ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ  Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα