Σὲ Σένα, Πατέρα

«Σὲ Σένα, Πατέρα τοῦ σύμπαντος, προσεύχομαι για ἕνα πράγμα μόνο…»

«Ὅταν τὰ σύννεφα βροντοῦν καὶ οἱ ὠκεανοὶ μουγγρίζουν, εἶναι σὰ νά Σοῦ φωνάζουν: «Κύριε μας!»

Ὅταν οἱ μετεωρίτες πέφτουν καὶ φωτιὲς ξεπηδοῦν ἀπὸ τή γῆ, εἶναι σὰ νά κραυγάζουν: «Δημιουργὲ μας!» Ὅταν τὰ ἄνθη μπουμπουκιάζουν τὴν ἄνοιξη καὶ τὰ χελιδόνια κουβαλοῦν μέ τὸ στόμα τους ξερὰ χόρτα γιά νά φτιάξουν φωλιὲς γιά τὰ μικρὰ τους, εἶναι σὰ νά Σοῦ τραγουδοῦν: «Δέσπότα μας!»

Κι ὅταν ἑγὼ σηκώνω τὰ μάτια μου πρὸς τὸν θρόνο Σου, σοῦ ψιθυρίζω: «Πάτερ ἡμῶν!»

Ὑπῆρχε κάποια ἐποχή, μιά μακρά καὶ φοβερὴ ἐποχή, πού κι ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἀπευθυνόταν σὲ Σένα, σὲ φώναζε Κύριο, Δημιουργό, Δεσπότη! Μάλιστα! Τότε πού ὁ ἄνθρωπος ἔνιωθε πώς εἶναι ἁπλὰ ἕνα ἀντικείμενο ἀνάμεσα στά ἄλλα. Τώρα ὅμως, μὲ τή Χάρη τοῦ Μονογενοῦς Σου Υἱοῦ μάθαμε τὸ πραγματικό Σου ὄνομα. Γι' αὐτὸ κι ἐγὼ τολμῶ, μαζί μέ τὸν Χριστό, νά Σὲ ὀνομάσω «Πατέρα».

Ἂν Σὲ ὁμολογήσω «Κύριο», ὑποκλίνομαι μπροστά Σου ἔντρομος, σὰν ἕνας ἀπὸ μιά ἀμέτρητη στρατιά σκλάβων.

Ἂν Σὲ καλέσω «Δημιουργό», χωρίζομαι ἀπὸ Σένα, ὅπως ἡ νύχτα χωρίζεται ἀπὸ τή μέρα καὶ τὸ φύλλο ἀπὸ τὸ δέντρο.

Ἂν Σὲ κοιτάξω καὶ Σὲ ὀνομάσω «Δέσποτα», θὰ εἶμαι σὰν μιά πέτρα ἀνάμεσα σὲ πέτρες, σὰν μιά καμήλα ἀνάμεσα σὲ καμῆλες.

Ἂν ὅμως ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ ψιθυρίσω «Πατέρα», ἡ ἀγάπη παίρνει τὸ μέρος τοῦ φόβου, ἡ γῆ μοιάζει ν' ἀνεβαίνει καὶ νά ἐγγίζει τὸν οὐρανό. Κι ἐγὼ περπατῶ μαζί Σου,

Σὲ νιώθω σὰν σύντροφο στίς ὀμορφιὲς αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ μοιράζομαι τή δόξα Σου, τή δύναμή Σου.

Πάτερ ἡμῶν! Εἶσαι ὁ Πατέρας ὅλων μας. Ἂν σὲ καλοῦσα Πατέρα μου, θὰ μείωνα καὶ Σένα καὶ μένα.

Πάτερ ἡμῶν! Δὲ νοιάζεσαι μόνο γιά μένα, ἕνα ἄτομο, μὰ γιά ὅλο τὸν κόσμο. Σκοπός Σου εἶναι ἡ βασιλεία Σου, ὄχι ἕνας μεμονωμένος ἄνθρωπος. Ὁ ἐγωισμός μου σὲ καλεῖ

«Πατέρα μου». Ἢ ἀγάπη μου Σοῦ φωνάζει: «Πατέρα μας»!

Στό ὄνομα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τῶν ἀδελφῶν μου, προσεύχομαι καὶ λέω: «Πάτερ ἡμῶν»!

Στό ὄνομα ὅλων τῶν ὄντων πού μέ περιβάλλουν καί μέ τὰ ὁποῖα μέ ἔχεις πλάσει, προσεύχομαι: «Πάτερ ἡμῶν!»

Προσεύχομαι σὲ Σένα, Πατέρα τοῦ σύμπαντος, προσεύχομαι γιά ἕνα πρᾶγμα μόνο: «Ἂς ἀνατείλει σύντομα ἡ μεγάλη μέρα πού ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ζωντανοὶ κι οἱ νεκροί, ἁρμονικά, μαζί μέ τοὺς ἀγγέλους καὶ τ' ἀστέρια, τὰ θηρία κι ὅλα τὰ πλάσματα, θὰ Σὲ καλέσουν μέ τὸ πραγματικό Σου ὄνομα: «Πάτερ ἡμῶν!», «Πατέρα μας!»

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς