This page was exported from Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Καρέα [ https://www.imaik.gr ]
Export date: Sun Aug 14 9:10:51 2022 / +0000 GMT

Μὴ ἀποκρύψης τὸ Φῶς τοῦ προσώπου σου»



Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου

symeon_neos_theologos_3[1]Ἐλέησέ με, μόνε Κύριε, ἐλέησέ με, σὺ ποὺ μὲ σκέπασες ἀπὸ τῆς νεαρῆς μου ἡλικίας, σὺ ποὺ ἀπὸ τὴν ἀγαθότητά σου μοῦ συμπάθησες τὰ πάμπολλά μου πταίσματα ποὺ γνωρίζω πώς σοῦ ἔπταιξα. Σὺ ποὺ μὲ ἐλευθέρωσες ἀπὸ τὸν πλάνο καὶ μάταιο κόσμο καὶ ἀπὸ συγγενεῖς καὶ φίλους καὶ ἄτοπες ἡδονὲς καὶ μὲ ἀξίωσες νὰ κάθομαι ἐδῶ σὰν σὲ Ὄρος καὶ μοῦ ἔδειξες τὴ θαυμαστή σου, Θεέ μου, δόξα καὶ μὲ χαρίτωσες γεμίζοντας μὲ ὅλον ἀπὸ θεῖον σου Πνεῦμα καὶ ἀπὸ Πνευματικὸ φωτισμό.

Σὺ πάλιν Θεέ μου, δός μου τοῦ δούλου σου τελεία καὶ ὁλόκληρη τὴν Χάρη σου, χωρὶς νὰ μετανοήσεις σὲ τοῦτο. Μὴν τὴν ἀφαίρεσης. Δέσποτα, μηδὲ ἀποστραφεῖς μὲ παραβλέποντάς με, σὺ ποὺ ἐξ ἀρχῆς μὲ ἔστησες μπροστὰ στὸ πρόσωπό σου καὶ μὲ συναρίθμησες στοὺς δούλους σου καί, σφραγίζοντάς με μὲ τὴν σφραγίδα τῆς Χάριτός σου, μὲ ἐπονόμασες δικό σου.

Μὴ μὲ πάλιν ἀπορρίψεις, μηδὲ ἀποκρύψεις τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου καὶ μὲ καλύψει σκότος· καὶ μὲ καταπιεῖ ἡ ἄβυσσος καὶ συγκλείσει ὁ οὐρανὸς ἐμένα, τὸν ὁποῖον μὲ ἀνεβίβασες ἀνώτερα ἀπὸ αὐτόν, καταξιώνοντάς με νὰ συνευρίσκομαι μὲ τοὺς ἀγγέλους σου, ἤ, νὰ εἰπῶ καλύτερα, μὲ ἐσένα τὸν τῶν ὅλων ποιητὴν καὶ νὰ συνευφραίνωμαι μαζὶ μὲ ἐσένα καὶ νὰ θεωρῶ τὴν ἀπαραμοίαστον δόξαν τοῦ προσώπου σου, ἀπολαμβάνοντας χορταστικὰ καὶ ἀπὸ τὸ ἀπλησίαστο φῶς· καὶ νὰ χαίρω εὐφραινόμενος χαρὰν ἀνεκλάλητον, μὲ τὴν παρουσία τῆς ἀνερμηνεύτου σου ἐλλάμψεως.

Ὁπόταν καὶ κατατρυφώντας ἐγὼ ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ ἀνερμήνευτο φῶς, σκιρτοῦσα καὶ ἔχαιρα ὁμοῦ μὲ ἐσένα τὸν ποιητὴ καὶ πλάστη μου, θεωρώντας τὸ ἀπαρομοίαστον κάλλος τοῦ προσώπου σου. Τόσον ποὺ καὶ καταβιβάζοντας πάλι τὸν νοῦν μου στὴ γῆ τότε, δὲν ἔβλεπα μήτε τὸν κόσμον, μὲ τὸ νὰ ἤμουν πεφωτισμένος ἀπὸ ἐσένα, μήτε τὰ τοῦ κόσμου πράγματα, ἀλλὰ ἤμουν ἀνώτερος καὶ ἀπὸ τὰ πάθη καὶ ἀπὸ τὶς φροντίδες.

Καὶ συστρεφόμενος σὲ πράγματα καὶ τὰ κακὰ ἐλέγχοντας, δὲν συμμετεῖχα κατ' ἀρχὰς στὶς κακίες τῶν ἀνθρώπων. Ἀφοῦ δέ, χρονίζοντας μέσα σ' αὐτά, προτίμησα τὰ τῶν ἄλλων καὶ συνεσύρθηκα σὲ φιλόνικους ἀνθρώπους μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς διορθώσεώς τους, ἐμέθεξα ἀπὸ τὴν κακία. Καὶ τώρα κυριευθείς ἀπὸ ἄγρια θηρία, κινδυνεύω. Διότι θέλοντας νὰ ἀποσπάσω ἄλλους ἀπὸ τὴν βλάβη ἐκείνων τῶν θηρίων, ἐγὼ πρῶτος ἔγινα ξέσχισμα θηρίων.

Ἀλλὰ σύ, φιλάνθρωπε, πρόφθασε σπλαγχνισθείς, τάχυνε καὶ ἐλευθέρωσέ με, ποὺ γιὰ σένα ἔπεσα μέσα σ' αὐτά. Διότι καθὼς ὁρίζει ἡ ἐντολή σου, ἐλεῆμον, ἔθεσα τὴν ἀθλία μου ψυχὴν γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀδελφῶν μου.

Ἀλλὰ ἂν καὶ πληγώθηκα, σὺ ὅμως μπορεῖς νὰ μὲ ἰατρεύσεις. Ἂν καὶ κρατήθηκα ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς αἰχμάλωτος ὁ ταλαίπωρος, ἀλλὰ σύ, σὰν δυνατὸς ποὺ εἶσαι καὶ ἰσχυρὸς κατὰ πάντα, μπορεῖς νὰ μὲ λυτρώσεις μὲ τὸ θέλημά σου μόνον. Ἂν καὶ πιάστηκα στὰ στόματα καὶ τὰ χέρια τῶν θηρίων, ἀλλὰ σὺ νὰ φανεῖς μόνον καὶ ἀμέσως αὐτὰ μὲν θὰ πεθάνουν, νὰ ζήσω δὲ ἐγώ.

Ναί, πανοικτίρμον καὶ πολυέλεε, ἐλέησε καὶ σπλαχνίσου με τὸν περιπεσόντα. Διότι κατέβηκα στὸ πηγάδι, γιὰ νὰ σώσω τὸν πλησίον μου καὶ κατέπεσα καὶ ἐγὼ μὲ αὐτόν. Μὴ μὲ ἀφήσεις νὰ κάθομαι ἕως τέλους στὸν λάκκο, μὴ παρακαλῶ.

Ξέρω ποὺ πρόσταξες, φιλάνθρωπε Θεέ μου, ὅτι χωρὶς ἄλλο χρεωστοῦμε νὰ ἐλευθερώνουμε τὸν ἀδελφὸ ἀπὸ τὸν θάνατον καὶ τὸ δάγκαμα τῆς ἁμαρτίας, μὰ ὄχι διὰ τὴν ἁμαρτία νὰ συναπολεσθοῦμε μὲ αὐτόν, τὸ ὁποῖο τὸ ἔπαθα ὁ ταλαίπωρος καὶ ἀμελήσας ἔπεσα, θαρρώντας στὸν ἑαυτόν μου, ἀλλὰ νὰ ἐλευθερώνουμε καὶ ἐκεῖνον καὶ ὁμοίως καὶ τὸν ἑαυτὸν μας· εἶδε μή, τουλάχιστον νὰ μένουμε ἀπὸ πάνω καὶ νὰ θρηνοῦμε τὸν πεσόντα καὶ νὰ ἀποφεύγουμε ὅσο μποροῦμε τὸ νὰ μὴ πέσουμε σὰν ἐκεῖνον.

Ἀλλὰ καὶ τώρα ἀνάστησέ με, ἀνάσυρε μὲ ἀπὸ τὸ χάσμα καὶ στῆσε με ἐπάνω στὴ στερεὰ πέτρα τῶν ἐντολῶν σου. Καὶ δεῖξε μου πάλι τὸ φῶς, τὸ ὁποῖον δὲν τὸ χωρεῖ ὁ κόσμος, ἀλλὰ κάνει ἐκεῖνον ποὺ τὸ θεωρεῖ ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ ἀπὸ τὸ αἰσθητὸ φῶς καὶ ἀπὸ τὸν αἰσθητὸ ἀέρα καὶ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ αἰσθητά, καὶ δὲν ξέρει ἐκείνη τὴν ὥρα ἂν εἶναι χωρὶς τὸ σῶμα εἴτε τελείως μὲ τὸ σῶμα.

Μοῦ φαίνεται δὲ τότε νὰ εἶναι ἕνας φωστήρας ἄυλος, ὁ ὁποῖος φωτιζόμενος ἀπὸ τὸ κάλλος τοῦ νοητοῦ ἡλίου δὲν μπορεῖ, ναὶ δὲν μπορεῖ νὰ αἰσθανθεῖ τὸ δικό του φῶς, μόνον δὲ ἐκεῖνον βλέπει τὸν ἄδυτο φωστήρα, κατανοώντας τὸ ὑπερβολικὸ καὶ ἀσύγκριτο κάλλος τῆς δόξας του. Καὶ ἀπὸ τὴν πολλή του ἔκπληξη δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήσει οὔτε νὰ καταλάβει τὸν τρόπο τῆς θεωρίας, ποῦ δηλαδὴ βρίσκεται ἐκεῖνος ἀνερμηνεύτως ἢ πῶς θέλει καὶ ὁρᾶται καὶ περικλείεται μέσα στοὺς ἁγίους.

Τοῦτο δὲ καὶ μόνον ξέρουμε ὅλοι οἱ μαθηταὶ καὶ δοκιμασταὶ ὅλων αὐτῶν, ὅτι τότε γινόμαστε καὶ μένουμε κατὰ ἀλήθειαν ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμον, ὅσο βλέπουμε αὐτό· καὶ πάλιν ἔπειτα βρισκόμαστε μέσα στὸ σῶμα καὶ τὸν κόσμον. Ἐνθυμούμενοι δὲ τὴν χαρὰ καὶ τὸ φῶς ἐκεῖνο καὶ τὴ γλυκύτατη ἡδονή, θρηνοῦμε καὶ πενθοῦμε ὅπως τὸ νήπιο ὅταν βλέπει τὴ μητέρα του καὶ ἐνθυμούμενο τὸν γλυκασμὸ τοῦ γάλακτος κλαυθμηρίζει, ἕως ὅπου νὰ τὸ δράξει καὶ νὰ θηλάσει χορταστικά.

Τοῦτο, Σωτήρ, ζητοῦμε καὶ τώρα, τοῦτο σὲ παρακαλοῦμε προσπίπτοντες νὰ τὸ λάβουμε ἀναπόσπαστο, γιὰ νὰ τρεφόμαστε, εὔσπλαχνε, καὶ τώρα ἀπὸ αὐτὰ ἀπὸ τὸν ἄρτο λέγω τὸν νοητὸ ποὺ καταβαίνει ἐξ οὐρανοῦ καὶ μεταδίδει ζωὴν εἰς ὅλους ὅσοι μετέχουν ἀπὸ αὐτόν. Καὶ ὅταν ἀναχωροῦντες τῶν ἐντεῦθεν, ἐρχόμαστε σ' ἐσένα, Δέσποτα, νὰ τὸ ἔχουμε συνοδοιπόρο, βοηθὸ καὶ φύλακα, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸ καὶ διὰ μέσου αὐτοῦ νὰ σοῦ προσφερθοῦμε. Καὶ στὴν φοβερὰ κρίση αὐτὸ νὰ σκεπάσει τὶς ἁμαρτίες μας γιὰ νὰ μὴν ἀποκαλυφθοῦν μηδὲ νὰ φανοῦν σὲ ὅλους, ἀγγέλους καὶ ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ λαμπρὸ νὰ μᾶς γίνει ἔνδυμα καὶ δόξα ὡς στέφανος εἰς αἰώνας αἰώνων. Ἀμήν.

«Ἁγιορείτικη Μαρτυρία», ἔκδ. Ι.Μ.Ξηροποτάμου, τεύχ. 6

 

 


Post date: 2013-03-10 10:39:00
Post date GMT: 2013-03-10 08:39:00
Post modified date: 2014-03-13 11:05:37
Post modified date GMT: 2014-03-13 09:05:37

Powered by [ Universal Post Manager ] plugin. MS Word saving format developed by gVectors Team www.gVectors.com